Orada; bir zamanlar çocuk olduğum yerde, Okul yolumda, hep bir cam güzeli olurdu. Güneşin sıcaklığıyla serilir, beni seyrederdi. Bakımlı tüyleri ve fevkalade sağlıklı görüntüsüyle, Bir beni değil, yoldaşım Kuru Üzüm’ü de kıskandırdı. Az ileride, köşede, hep hamile, Anaç bir tekir olurdu, Peşinden de yavruları eksik olmayan. Anaç yaşlı bir hanımı da peşinde koştururdu. Kaç çocuğu vardır bilmem Ama herhalde kader ortağı. Rengi desen, hep değişir bu yavrucakların. Babaları aynı

Yağmurlu bir eylül akşamında, Son gününde, Beş aşağı üç yukarı otuzumda, Bir hayalet gördüm. Yağmurun sicim gibi göz pınarlarımdan akıp istiklali, istikbali sele boğduğu, O eylül akşamında, Bir damla bile ıslanmamış bir hayalet gördüm. Öldüm sandım ilkin, Ama ve fakat otuzunda, otuzumda, Hala ölmediğini gördüm. Fevkalade mutlu, ıslak paçalarımla, Annemden azar yediğimi gördüm. O yağmurlu akşam üstünde, Hiç otuzumda göstermediğini düşünürken, Yaşamak kolay değil. İkimiz de bir

Yeşil Işın’ı daha önce izlemişim. Buna rağmen yeniden açtığımda neredeyse hiçbir şey hatırlamıyordum. İkinci izleyişimde ise Delphine, unutabileceğim bir film karakteri olmaktan çıkıp yer yer kendimi gördüğüm, gördüklerimden rahatsız olduğum ama zamanla anlamaya başladığım birine dönüştü. Filmin başından itibaren Delphine’i hem sinir bozucu hem de güçlü buldum. İnandığı şeyleri yapıyor, savunduğu fikirleri dile getirmekten korkmuyor. İnsanların beklentilerine uyum sağlamak uğ

Kötülük o kadar erken bir yaşta edinilir ki doğuştan gelebileceğine dair kimi önermeleri peşinde sürükler. Pek karmaşık olmayan hipotez kurma, çürütme ve düşünme süreçlerinin sonunda varabileceğimiz bir nokta olan kötülük kavramının temeli, kurduğumuz bu düzlemde kültüre ve beraberindeki ahlaki sistemlere dayanmaktadır. Organizma için bahsedilebilecek kötülüğün, haz ve hazsızlıktan ileri gelmesi muhtemel olmakla birlikte ne zaman ki işler, çeşitli ve kümülatif bir haz ve haz

Akşam saatlerine doğru bir kır evinde kanepeye uzanmışız. Hafif rüzgâr esiyor biraz sıcak belli ki yaz. Bi’sike yaramayan yazı gibi böyle başladı. Belli ki bu boktan yerden pek de uzaklaşmaycak. Neyse içimizde bir huzursuzluk var. Galiba bir parçamızı kaybedeceğiz. Uzaktan televizyonun sesi geliyor. Uykuya dalmak üzere miyiz neyiz. Televizyonda bir deniz atı konuşuyor hafif hafif sesi geliyor “Büyük B… tarihi yazanlardan olmak… hırsızlar… bize ait olan…”. Uykuya dalmanın da ö

Bir şeyi itiraf edeceğim. Hayatımın belli bir dönemine kadar herkesçe anlaşılmayı bekledim. Elbette ki bugün bu an bunun yanlış olduğuna dair bir fikrim var. Ancak yanlış olduğunu düşünmediğim zamanlarda çokça üzülmüşlüğüm ve fevkalade gırtlak patlatmışlığım da olmuştu. Tabi bunca mesai sonrasında çaba ve telaş yerini büyük bir umutsuzluğa ve kesif bir hüzne bırakmıştı. Ne menem bir meret olduğunu anlatmayacağım, zaten sahip olduğunuz önyargılar ve empati gücünüzle pek çok ta

Sunuş Altında söylenecek yeni bir şey kalmadığı için güneşe, hayalleriyle yüreğime su serpen buluta ve hepsini içerdiği için gökyüzüne teşekkür ederim. Ağustos ’26 Herhangi Bir Tepede Soğuk… Soğuk… Yerlerle tepelerde biraz kar var. Akşam oluyor. Güneşin kendisini görmek mümkün değil ama karşıdaki yüksek dağlarda, bize bıraktığı sonra ışıkları görmek mümkün. O dağlarda olsam acaba bir şeyler değişir miydi? Daha farklı hisseder miydim ya da ne bileyim şu an olduğundan farklı bi

Varsayalım ki kendinizi bildiğiniz günden bu yana sahip olduğunuz ya da sonradan bir şekilde edindiğiniz bir hüznünüz var. Çeşitli girişimlerde bulunup adına da depresyon diyebilecek olsak da bunu bir lanet olarak niteleyeceğiz. Bundan kurtulmak için modern tıbbın size sunduğu tüm imkanları kullandınız ve içtenlikle tedaviye gönüllü oldunuz. Tüm bu tedavi süreci tamamlandığında ya da henüz sürerken ne olursa iyileşmiş olacaksınız? Mevzubahis soru çığır açıcı deneylere ve oldu

Yazar girer. Alkışlar yükselir. Hafifçe eğilip okuyucu selamlanır. Merhaba! Merhaba, pek sevgili okur. Gün geldi ve artık başlamayı dahi tiye aldığımız bir noktaya ulaştık. Ne o? Hala başlangıçlara takılıp kalınmış diyecek gibisiniz. Aman evlerden ırak ya da tencere tava hep aynı hava demekle yetineceğiz ve hayır, siyasi şaka yapıyor olmamız Türk aydını olmaya çalıştığımız yanılgısı yaratmasın. Biz son ana kadar bu ve pek çokları gibi yazılarda kim olduğumuz ve olmadığımız so

Onur (Pride); şeref, haysiyet ve insanın kendine karşı duyduğu özsaygı. İnsan gerçek manada ne için yaratılmış olursa olsun herkesçe kabul görmüş bir uzlaşıya sahip değildir. Bu uzlaşısızlık sadece varlığın amacı ile de sınırlı kalmayıp hayatın en küçük anlarında dahi kendine yer bulmaktadır. Nedeni için bizim zihnimizde de bir uzlaşı olmadığından olsa gerek sunacak bir şeyimiz yok ancak genel ve pasifist tutum olarak saygı duymayı tercih edeceğiz. Okuyan ve yazan arasında sü

Yer, yazıcının çarpık algısı. Yıl, 43. Akşama doğru… Mevcut bulunan epey bir klişeleşmiş bu giriş, bizzat yazar tarafından tatbik edilip okuyucuyu yazarın pek haşmetli egosuna çabucak küstürmemek için tasarlanmıştır. İşi kendilerine dikte ettirilen bu dil unsurlarını, günümüzden tam olarak 5521 yıl önce -bu tarihte oldukça ısrarcı olduklarını, tam olarak 1 Ocak MÖ 3500 yılında bulunduğunu söylemekteler- icat edilmiş olan başka bir dil unsuru ile size ulaştırmak olan bizler

İnsanın sosyal bir hayvan oluşu pek de yadsınamayacak bir kabul gibi durur. Nitekim bu teze dair ön kabul ile bugüne dek pek çok şey açıklanıp kuramlaştırılmıştır. Bununla birlikte insanın pek eşsiz olmayan ama fevkalade şairane doğası, işler dallanıp budaklandığında kendine özgü ve sürekli yenilenen sorunlar ortaya koymaktadır. İnsanın benlik kavramının şekillenmesi ve dönüşümü de bunlardan biridir. Benlik kavramının şekillendiği iletişimin alıcısı ve vericisi kimselerin “b

Her şey fazlasıyla karmAşık, Ve herkes en konforlu olana sığınıyor. Kompleks dalların kimine tutunuyor, kimini salıyor Bir marsupilami gibi ormanda oradan oraya yolculuk ediyorum. Nereye gittiğimi tahmin edebildiğimi sanarak, Ama asla gerçek olanın ne olduğunun farkına bile varamayarak.. Son zamanlarım, Dünya siyaseti, savaşlar Şantajlar, komplolar… İçinde varlık mücadelesi verdiğim sistem safsatası! Gerçek olanı bile aramaya bir gereğin olmadığı.. Kendi gerçekliğimi dahi sor

Kafamda bir örs var. Nemrut'un sineğinden beter. Sessiz sedasız bir örs. Hangi günahın laneti olduğu bile müphem. İbrahimi ben yakmadım. Yoksa sökmezdi mucizesi. Kurtulamazdı ateşten. Babil Kulesini ben kurmadım. Benim için fazla keynesyen! Ne tevrat ne zebur Ne incil ne kuran Ve çoktan dinler mezarlığına Mitolojiye mal olmuş onca yaradan Hepsi kör, hepsi lâl bu illete. Yine de günahımı bilirim ben. Bakmayın lafı evirip çevirdiğime. Ülker peçesini indirmeden Açtığım yelkenin

Boktan ailelerin amorti çocukları, Anlamın gıyabında kılınan cenaze namazlarısınız. Kurak mevsimlerin kısır mahsulü, Bitli kasıkların bitmeyen kaşıntısı, Meteorologların biteviye nutku, Yağmur dualarının kanatlı koçlarısınız. Ve sonra şeraite dönüşecek, Yahut Şeriatın budadığı evrimin bir dalı olacaksınız. Saadet iklimleri bir ihtimal gerçektir, Ancak siz benim ilhamım olmaktan öteye geçemezsiniz. Münferit acınızın müellifi laedri; Ve benden çok daha kadim, Hafi bir lisanla s

Serzeniş hali ile nasıl yaşar insan ömrü bilmem. Hele hayat, geri sayımın içerisindeki küçük anlardan ibaretken. Biraz düşündüm biraz taşındım, bazı şairleri babam gibi görüp fikirlerini zihnime nakışladım. Onlardan öğrendiklerim ile bir yolculuğa başladım. Önemli olanın varacağım yer değil yol olduğunu fark ettiğimde henüz 14 yaşındaydım. Umudumu dürttüm, umutsuzluğu yatıştırdım. Ben sevmezsem sevmenin kimselerin elinden gelmeyeceğini yıllar içinde özüme karıştırdım. Sev

“There was nowhere to go but everywhere, so just keep on rolling under the stars.” Said Jack Kerouac on his phenomenal book named On the Road. That sentence made a revolution with the book it is in. The Beat Generation was forming on the highways and streets of U.S.A. Passionate souls were hungry to any kinds of information and they were trying to find a pair of curious eyes to walk on that supreme road together. Some of those eyes are well known names of world literature. Ma

Kokruyu beklerken – Oğuz Atay - 1975 Bizim olanı ve olmayanı sorgulama aşaması, yalnızlığın kıyısında yapılan tehlikeli bir yürüyüş gibidir. Ben Atay’ın 75’te yazmış olduğu, öykülerini barındıran “Korkuyu Beklerken” i okuduğumda kendimi o yürüyüşü adımlarken buldum. Toplum ile olan çatışmalarım, kendi içimdeki parçalanmalarım bu kitabın sayfalarında ironi dolu bir dil ile beni dürter gibiydi adeta. Yalnızlıktan çok koktuğumu ancak bunun kaçınılmaz bir gerçek olduğunu Atay’ın

Gözyaşlarının yüzünde bıraktığı izleri takip ederek gözlerine ulaştım. Bana bakmıyorlardı. Hayallerden hayal beğendirip onu bir yolculuğa çıkarttım. Masmavi gökyüzünden bir bulut seçti kendine. İki adımda çıktım koşarak gönlünün merdivenlerini. Ellerimde bir demet papatya yüreğimde kocaman bir aşkla, Utanarak sildim dikkatsizliğimin kirpiklerinde bıraktığı nemi. Papatyalar tükendiyse de bahçemde, Bulamadım dengesini narin kalbinin. Seçtiği bulut yağmur olup inerse yine üzer

Varlığınıza dair şüphe duyduğunuz anlarda yapmanız gereken tek şey var olmamayı dilemektir. Egoist bir tutumda görülen bu hisler, yok olma isteğinizi daha da körükleyecektir. Var olmayı dahi başaramamışlar olarak sizden bekleneni karşılayamadığınız kimi durumlar ayrıca bu durumu tescilleyecektir. Kendinize reva görmemenizi teskin ve telkin eden hisler sizi ötekileştirmekten geri durmayacaklardır. -Rehber 1 Bir ortamda siz konuşmaya ya da sıcaklık göstermeye çalışmıyorken an